Een van mijn fijne goede eigenschappen is dat ik vaak direct en snel kan reageren. Misschien is dat niet fijn voor anderen want het rap van tong zijn wordt niet altijd gewaardeerd.
Een voorbeeld: Mensen vragen vaak aan me, en dat komt vast omdat ik een baarmoeder heb, of ik kinderen heb. Mijn antwoord is, ‘nee, aan kinderen heb ik niet gedaan, wel aan katten en die beginnen ook met de letter k.
De volgende impertinente vraag is dan vaak ‘heb je het niet gemist, kinderen?’ Belachelijke vraag, want hoezo zou ik dat missen? En dan vertel ik dat ik wel een baarmoeder heb maar dat niet per definitie wil zeggen dat ik daardoor kinderen op de wereld wil of moet zetten.
De ergste vragende reactie op dit onderwerp die ik ooit kreeg was ‘Maar wat doe je dan met je leven en wie zorgt er dan voor je als je oud bent?’
Gelukkig kon ik ook toen al direct reageren en zei ‘voortplanten kan iedereen, als vrouw wat van je leven maken zonder kinderen in een patriarchale samenleving is veel knapper.’ Of dat echt zo is weet ik niet maar maakte me op dat moment ook niet uit. En wat er gebeurt als ik oud ben, dat zie ik dan wel. Hoewel ik inmiddels best op leeftijd ben en niet de indruk heb dat er voor mij moet worden gezorgd.
Er waren er ook die vroegen of ik dan geen last had gehad van mijn biologische klok. Dit kon ik heerlijk pareren met het gegeven dat ik ook geen horloge draag en dat tijd zoals wij die beleven een menselijke uitvinding is, net als het benoemen van dagen in de week en de maanden. Het is een handig gegeven ten aanzien van afspraken maar op de eeuwigheid bezien stelt tijd niets voor en zeker mijn biologische klok niet.
Ik was wel nieuwsgierig (o.a.) naar het waarom van mensen om kinderen op de wereld te willen zetten. Maar goed ik ben ook nieuwsgierig waarom mensen soms de meest absurde dingen doen zoals bungeejumpen of aan een triatlon mee willen doen of skydiven. Hoewel bij dat laatste moet ik toegeven dat ik best op vogels jaloers ben dat ze dat kunnen, vliegen. Lijkt mij heerlijk even los van de zwaartekracht.
Waar ik goed in ben is praten. Mijn broer vond vroeger al dat ik een spraakwaterval was en heeft een keer naast me gezeten en verzucht ‘ja hoor, het is je gelukt, je hebt vijf kwartier in een uur gepraat.’ Op zich een knappe prestatie maar dan kom ik terug op die eerder genoemde eeuwigheid en dan stelt het weer niets voor.
Blij wordt ik van katten. Mijn laatste huidige kater is een rode Noorse Boskater. Ik kocht hem ooit als tweedehandsje. Mijn zus en ik wilden graag naar Egypte en boekten eind 2010 een reis die in februari 2011 zou plaatsvinden; we zouden o.a. prachtige oude tempels bezoeken met een boottocht langs de Nijl.
Mijn verlangen was de tempel te zien van de Godin Hathor te Dendera. De Moedergodin die ooit werd vereerd. In die Tempel staan o.a. hiëroglyfen die de hymnen ter ere van haar beschrijven, offertaferelen voor de handhaving van de Kosmische Orde en astronomische tabellen zoals de beroemde Zodiak. Ook ruim voor de jaartelling werd er al naar de hemel gekeken en in beeld gebracht de bewegingen van de zon, de maan en de planeten.
In januari 2011 braken opstanden uit in Egypte, ook daar brak de Arabische Lente uit. De roep naar democratie, de zucht naar vrijheid. Van overheidswege werd reizen naar het land afgeraden en we kregen onze reissom terug. Het leek mij mooi om dat geld te gebruiken voor het dier dat in hoog aanzien stond bij de Egyptenaren, de kat.
Ik vond mijn kater op Marktplaats. Hij was ruim een half jaar oud en heette toen Bjarne Kindred. Ik woonde op dat moment in een bungalow in een bos en besloot dat het rood van de kater zijn vacht leek op het rood van de bessen die in het najaar aan de lijsterbes hangen.
Rowan werd bij me gebracht en elke dag gaan hij en ik een stuk wandelen. Ik heb hem ooit leren wandelen aan een riem. Later toen hij los naast me mocht lopen gaf ik hem na een tijdje een stukje van een centimeter in zijn bek en vertelde hem dat hij me naar huis mocht brengen.
Dendera heb ik niet gezien. De Arabische Lente bracht niet de vrijheid die men wilde maar wel mij deze speciale vrije kater die elke dag met mij uit wandelen gaat en aan het einde van de wandeling miauwend vraagt om zijn centimeter.
© Annemarie Kruit